Monday, June 6, 2016

Bordeaux 2015: de value-for-money picks deel 2

Begin juni, en de campagne is vol op stoom. En dat is zacht uitgedrukt. Soms lijkt het of we warme broodjes verkopen, of dat we het weggeven. De belangstelling voor de wijnen, althans voor een deel van de wijnen, is groot. In deze posting zet ik de value-for-money picks van de rechter oever op een rij. De gekte betreft met name de duurdere wijnen. Leuk, maar bedenk dat er in de categorie 'betaalbaar' geweldige wijnen te vinden zijn dit jaar. Er zit overigens geen betekenisvolle volgorde in onderstaande opsomming.

Zie een eerdere posting voor de (duurdere) top van Bordeaux 2015.

SAINT-ÉMILION 2015

De Fonbel 2015
Bij Alain Vauthier van Château Ausone staat ieder jaar een lineup klaar van andere wijnen die hij en zijn team maken. Altijd een mooie opmaat naar de Chapelle d'Ausone en natuurlijk de Grand Vin, die je dan meteen in perspectief kunt plaatsen. De eenvoudige Vauthiers zijn doorgaans prima maar niet opvallend. Maar De Fonbel sprong er dit jaar tussenuit. Vooral door z'n uitbundige fris-paarse fruit.

Côte de Baleau 2015
Uit de stal van een andere topper, te weten Clos Fourtet. De ándere 'kleine' wijn die ze maken is Les Grandes Murailles, van de wijngaard naast de oude kerkmuur, aan de rand van St-Emilion bij de rotonde. Dit perceel heeft men recent bemachtigd, de conditie van de wijngaard is nog niet zoals ie moet zijn, en dat geldt ook voor de wijn. Côte de Baleau daarentegen is goed. Bergen vitaal en vrij krachtig merlot fruit. De tanninen zijn nog een tikje onbesuisd, dus even kelderrust is verstandig.

Fonroque 2015
Daar staat ie weer, zoals bijna ieder jaar. En dat is omdat deze klassieke St-Emilion van bio-goeroe Alain Moueix goed is. Ook hier valt het verleidelijke donkerpaarse fruit op. De wijn is levendig, prikkelend en compleet, alsook goed gestructureerd. Aanrader!

Quinault l'Enclos 2015
Twee keer geproefd. Hoop wijn, staat werkelijk bol van het rode fruit. Zuren gematigd. Uitbundig sap met een lichte kalkige, minerale toets - wat Quinault vaak heeft, maar nu is het wat minder, het fruit is overheersend op dit moment. Dit is een grote-mensen-Quinault, goed, maar niet mijn favoriet. Het rank-fris-jeugdige dat de wijn vaak heeft vind ik altijd erg fijn. Voor wie het nog niet wist, de wijn is bio-af, en dat is natuurlijk jammer. 2012 was de laatste biologisch gemaakte Quinault. In 2013 is het helemaal misgegaan met de oogst, en heeft men afscheid genomen van het biologisch werken. Begrijpelijk maar jammer, en eigenlijk een stap terug.

Grand Corbin Despagne 2015
Plezierige, klassieke neus. Rijp, en de geur die doet denken aan kersen die op een taart staan. Ook hier wat minder uitgesproken zuren. Het geheel komt heel puur en evenwichtig over. Blijft ver van effectbejag of andere aanstellerij. Past ook niet bij wijnmaker François Despagne die ons ongevraagd uitbundig college geeft over - vooral - biologisch wijnmaken. Maar we houden hem met onze vragen ook wel aan de praat, deze wijnintellectueel. Een believer. Absoluut een domein om te bezoeken voor iedereen die vragen stelt bij biologisch wijnmaken.

Saintem 2015
Instapper van Denis Durantou, maar wat voor een! Vol zoet rood sap met mooie zuren aan de basis en een solide structuur. Best stevig en zeker pittig. Kersen. Sterke wijn voor heel weinig geld. Deze wijn wordt gemaakt door Denis Durantou, die naam heeft gemaakt - en dat nog steeds doet - met zijn grote en gezochte (en dure) Pomerol l'Eglise-Clinet.

CASTILLON & FRANCS 2015

Clos Puy Arnaud 2015
De bokaal voor meest vrolijk-stemmende, levendige Bordeaux 2015 gaat dit jaar naar Thierry Valette voor zijn super aantrekkelijke Clos Puy Arnaud 2015. En mocht u denken dat dit dan meteen na levering op moet dan heeft u het mis. De wijn heeft ook een serieuze kant, een goede structuur, wat je onder meer ervaart in de lange finale. Valette kan wijn maken. Deze, en een paar andere wijnen uit dit gebiedje, bewijzen weer de kracht van de appellation Castillon.

Puygueraud 2015
Verrassend: fris, lenig en sappig, licht kalkig, stenig zelfs, en voelt zacht. Erg lekker, en een Côtes de Francs om wat jonger te drinken. Wordt gemaakt door Nicolas Thienpont die dit jaar ook hoge ogen heeft gegooid met Larcis Ducasse, Pavie Macquin en Beauséjour Duffau-Lagarrosse. Alledrie wijnen die in de lijst met 2015 toppers staan.

d'Aiguilhe 2015
Eveneens een wijn met veel frisheid, deze kleine doordeweekse 2015 van Stephan von Neipperg. Knap gemaakt, zacht in de mond, fijne textuur. Niet eindeloos in de kelder leggen, dat is zonde.

Montlandrie 2015
Kleintje? Montlandrie staat in het lijvige rapport van Tim Atkin MW met een 93/100 rating gewoon tussen de grotere jongens, deze Castillon van Denis Durantou (van l'Eglise Clinet, ik noemde hem al bij de Saintem). Atkin schrijft: "There’s only 5% Cabernet Sauvignon in Denis Durantou’s wine, but it’s remarkable what it brings to the blend. Violet-perfumed, with plum, cassis and blackcurrant leaf complemented by stylish oak and a chalky, minerally freshness. Drink: 2020-30". Enige wat ik daaraan kan toevoegen is dat de wijn best stoer, direct, pittig en ongepimpt overkomt. Ook een om niet te missen.

POMEROL 2015

Mazeyres 2015
We kwamen net Fonroque al tegen, en ook Mazeyres is van Alain Moueix. Dus biodynamisch. En Pomerol. En betaalbaar. En lekker. Wat een combinatie, klinkt als een must-buy. Is het ook. Tenzij je alleen van streng-klassiek-links houdt en niet van merlot. Want Mazeyres is bij uitstek soepel met een hele hoop rood fruit, en het geheel komt als altijd wat zoetig over. Maar de balans is goed in deze wijn, en de structuur eveneens, die ook wat licht kalkig is. Soothing value-for-money.

Fugue de Nénin 2015
Er zijn twee tweede wijnen die me dit jaar nóg meer dan andere goede tweede wijnen zijn bijgebleven, en dat zijn La Parde de Haut-Bailly en Fugue de Nénin. Misschien omdat ze ook zo op zichzelf staan. De hartelijke ontvangst op Nénin heeft geen invloed gehad op het volgende oordeel: "Vol overtuigend en pittig, prikkelend rood fruit. Gaaf! Tanninen mooi. Heel toegankelijk maar zeker niet M.O.R. (een muziekterm die middle of the road betekent). Vrij klassiek en precies en zonder enige aanstellerij, en met een glasrol voor het fruit."

LALANDE DE POMEROL 2015

Les Cruzelles 2015
Van het rijtje kleinere Durantou's - zie hiervoor al Saintem en Montlandrie, en dan is er ook nog La Chenade, ook goed, ook Lalande - is Les Cruzelles misschien wel de meest affe. Er is ook altijd wat minder van beschikbaar dan van de andere Durantou's. Cruzelles is een complete wijn, met serieus fundament, tegelijk zacht van textuur. Iets hout, passend, en in bescheidenheid. Het karakter van het fruit is droger, minder zoet dan in de kleinere cuvées zoals Saintem. Hint sesam in de afdronk. Schoon en ingetogen. Inmiddels meer dan de helft van de allocatie verkocht, dus if you snooze, you loose.

La Fleur de Boüard 2015
Dit zou niet mijn eerste keus zijn maar de wijn zit werkelijk goed in elkaar en is in zekere zin plezierig. Meer commerciële stijl met meer gemarkeerd hout. Donkere tonen van braam en gebrande koffie. Beetje typetje van het lage decolleté, maar die mogen er ook zijn.

Dorstig geworden? Dan is het nog even wat geduld hebben want deze primeur-wijnen zijn nog lang niet in Nederland. Het complete Bordeaux 2015 aanbod staat online. Bel of mail voor aanvullend advies, dat geven we graag - we zijn niet voor niets een week gaan proeven in Bordeaux.

Tuesday, May 31, 2016

Bordeaux 2015: de value-for-money picks deel 1

Na de posting over de "beste" Bordeaux 2015's ongeacht prijs en beschikbaarheid, gaat deze posting over het meeste waar voor je geld. En dan bedoel ik niet het meeste waard voor veel geld, daar gaat die vorige posting dus over, maar het meeste waard voor onder de ongeveer 40 euro maximaal. Maar vooral over toppers zo tussen de 20 en 30 euro.

Het leuke van Bordeaux 2015 is dat je - ook - voor weinig geld echt heel gave wijnen kunt vinden. Op beide oevers van de Gironde casu quo de Dordogne. Eerste rijtje zijn de wijnen ter linker zijde van de Gironde, op de westoever: Médoc en Graves. We gaan van noord naar zuid. In deel 2 van deze posting komen de rechter-oever wijnen.

SAINT-ESTÈPHE 2015

Phélan-Ségur 2015
In de noordelijke Médoc is rond de oogst wat regen gevallen, en de regen was daarom onderwerp van gesprek. Proef je Phélan-Ségur dan heb je niet het gevoel dat die regen roet in het eten heeft kunnen gooien. De wijn heeft mooi vol fruit en de tanninen zijn rijp. Samen met de goede zuren komt deze wijn aangenaam en evenwichtig over. Over het nabijgelegen Sociando-Mallet was ik wat minder enthousiast dit jaar.

Capbern 2015
Voorheen Capbern-Gasqueton. Maar Mme Gasqueton is dood, het château is in nieuwe handen, dus kon de naam korter. Gemaakt door het team van Calon-Ségur (geen favoriet dit jaar) en eigenlijk als altijd erg aangenaam. Zoetsappig fruit, heerlijk sappig. Geoogst van wijngaarden gelegen tussen Meyney en... Phélan-Ségur. Behalve toegankelijk heeft de wijn een volwassen basis en kan heus wat jaartjes ouderen.

Tronquoy-Lalande 2015
Dit is de Capbern van Montrose. Mond vol bramen. Paars, soepel, verleidelijk. Tintelende textuur van energiek fruit, fijne rijpe tanninnen. Iets kalkig in de finale. Overtuigende wijn.

La Dame de Montrose 2015
Altijd een kleine Montrose met recht, ook dit jaar. Komt in vergelijking met de voorgaande meer ingetogen over. Droger. Heel mineraal, mooie structuur. Meer terroir- dan druit-driven. Fris-stenige afdronk. Mooi!

Ormes de Pez 2015
Nog een geslaagde wijn uit het hoge noorden. Gedomineerd door uitbundig bijna zoetig rood fruit, heel vol en zalvend in de mond. Niet van het meest complexe soort, maar geeft een hoop plezier, Prikkelende zuren zorgen voor voldoende ruggengraat.

PAUILLAC 2015

Pibran 2015
Ben geen grote fan van grote broer Pichon Baron, maar deze wijn is zeker geslaagd te noemen. Misschien wat commerciële stijl, opvallend zoet en rond, maar ook een serieuze (niet harde) structuur. Dik-sappig rood fruit. Geen eerste keus maar wel vermeldenswaardig.

Réserve de la Comtesse 2015
Aan de overkant van de weg, de tweede wijn van de mooie Pichon Comtesse. Dit drink ik nog liever, deze vrouwelijkste van alles Pauillacs. Boterzachte wijn, zeer fijn fruit, mooie frisheid. Uitermate aangenaam.

Lacoste Borie 2015
Tweede wijn van grote favoriet Grand-Puy-Lacoste van François-Xavier Borie. Waar de grand vin nog wel iets strengs kan hebben is Lacoste Borie een ronduit vrolijke neef. Hier zal - bijna - iedereen gewoon blij van worden. Super benaderbaar en moderne 'edges' van chocolade en flink gebrande koffie. Paars sap.

Haut-Batailley 2015
Ook deze wijn wordt gemaakt door het team van Grand-Puy-Lacoste, door liefhebbers aangeduid als GPL. Ook dit is goed en evenwichtig met veel rijp paars fruit, gedegen van structuur, en niet hard. Geheel komt klassiek over, geen toeters en bellen. Wel mooi fris, en diep, spannend. Haut-Batailley heeft voor een betaalbare Pauillac altijd veel te bieden. Kan best wel even de kelder in.

SAINT-JULIEN 2015

Gloria 2015
Het nieuwe proeflokaal van Gloria en Saint-Pierre staat als een puist op hun nieuwe ook al niet zo mooie gebouw, je kijkt leuk over alles uit maar het is er ook te warm. Kinderziekte. En maakte dat Gloria en Saint-Pierre wat lastiger te proeven waren. Toch werd mij duidelijk dat vooral Gloria erg goed is gelukt in dit mooie jaar (Saint-Pierre heeft naar mijn smaak iets te veel hout gezien). Later Gloria nog eens nageproefd in koelere setting en mijn conclusie bleef overeind. Erg mooi rond en rijp sap, wat zuivelig, met een prikkelende licht-korrelige textuur. Mooi.

Le Petit Lion 2015
Proeven bij Léoville-las-Cases is altijd fijn, men neemt de tijd en inhoudelijke vragen worden uitgebreid beantwoord. En er is veel goeds te proeven. Dit jaar geen Pomerols meer, wat het proeven overzichtelijker maakt. Potensac plus tweede wijn vond ik nogal hard en hoekig dit jaar, maar de rest mag er zeker zijn. De nieuwe La Petite Marquise misschien nog niet helemaal in topvorm, maar Clos du Marquis wel, en "LLC" eveneens. Le Petit Lion viel op, dit is een zeer complete St-Julien met zeer aantrekkelijk stevig bramen- en zwart fruit. Vol en iets zoetig, fris ook, en lang.

MARGAUX 2015

Du Tertre 2015
Alsof ik warme broodjes verkoop. Ja het is heel goed, zeker voor z'n geld hoewel de wijn langzaam duurder wordt. Heel knap gemaakt dit, complete Bordeaux-belevenis, hij heeft het allemaal, maar de wijn is ook al uitverkocht.

Siran 2015
Voor een Margaux zeer betaalbaar. Heeft erg goede pers gehad en dat is in de verkoop te merken. De wijn was mijns inziens best in orde, mooi rijp, maar echt onrustig werd ik er niet van. Voor weinig geld heb je wel een 'serieuze' Margaux die ook best wel even de kelder in kan. Geen afrader ook.

Monbrison 2015
Gelegen tussen de twee succes-nummers Giscours en Du Tertre (die ook beide uitverkocht zijn), deze 'kleinere' Margaux met z'n gave label. Altijd in een klassiek jasje, maar ook speels en levendig, met een klein groenig randje. Het stoort niet, maar typeert wel de wijn. Sappig en aangenaam geheel.

Clos du Jaugueyron 2015
Misschien net te duur voor dit lijstje, maar dat is niet erg. Deze biodynamische topper noem ik graag even. Grote aanrader dit jaar, wat een ongelofelijk fijne wijn, wat een super fruit, dit is echt zo'n typische natuurlijke schoonheid. Veel is er niet van, het is ook meteen de meest kleinschalige wijn op deze lijst. En een grote persoonlijke favoriet.

MOULIS 2015

Poujeaux 2015
Vlag uit voor Poujeaux. Grote-mensen wijn met donker-zoet fruit. Vol en met diepte, heel verleidelijk maar zonder opsmuk. Staat.

Chasse Spleen 2015
Ook geslaagd in 2015. Wat ranker en ook wat eleganter dan buurman Poujeaux. Iets meer zuren, iets meer ingetogen. Komt dat woord klassiek weer voorbij. Mooie wijn. We proefden hier ook De Camensac, zit in de lift maar wat mij betreft wat houterig nog.

Mauvesin Barton 2015
Mélanie Barton-Sartorius, dochter van de Bartons van Léoville en Langoa, maakt sinds 2011 de Mauvesin. Haar intelligentie en ambitie staan aan de basis van een wijn die ieder jaar beter lijkt te worden. Ook Mauvesin 2015 is weer erg fijn, super sappig en met mooie zuren. Textuur zacht, karakter klassiek. Fruit paars en verleidelijk, hint van gebrande koffiebonen. Zeer complete wijn voor een ongelofelijk vriendelijke prijs. Dit zou nog harder moeten verkopen dan het al doet.

PESSAC-LÉOGNAN rouge 2015

Petit Haut Lafitte 2015
Grote tweede wijn, komt best strak en intens over. Hartig en wat stoer. Goed ruig sap. Notitie komt goed over maar is wel erg schetsmatig, en kort. Weet niet of men hier iets aan heeft, maar de wijn is goed.

La Parde de Haut-Bailly 2015
Haut Bailly was voor mij een van dé wijnen van 2015, absoluut spectaculair, en de tweede wijn, La Parde, komt al een heel eind in de buurt van perfectie. Ik noteerde: "Klassiek, sappig, droog, natuurlijk. Dit is super mooi. Heel harmonieus. Delicaat. Transparant, uitnodigend. Veel frisheid. Dikke 'P' voor deze wijn, top. Minerale finale." Ja dit is een grote aanrader, zeker omdat de prijs niet onvriendelijk zal zijn.

Binnenkort deel 2 over de betaalbare aanraders van de rechter oever. Voor wie geneigd is iets van deze wijnen in huis te halen, dat kan, zie ons Bordeaux 2015 aanbod, wordt dagelijks bijgewerkt.

Friday, April 29, 2016

Bordeaux 2015: de beste wijnen

Op de valreep voordat ik morgenochtend de trein naar Frankrijk neem publiceer ik hieronder mijn persoonlijke lijstje met 2015 toppers. Geheel subjectief en aanvechtbaar, maar dat is ieder lijstje. De echte value-for-money primeurs staan hier niet bij, die komen in een volgende posting.

Kleine toelichting: in dit lijstje alleen de 'grotere' crus, alleen rode en geen tweede wijnen. Die komen allemaal later aan bod. Zoals te verwachten dit jaar, veel hoge rapportcijfers. Binnen 1 cijfer staan de wijnen gewoon alfabetisch.

20
Château Margaux

19½
Cheval Blanc
Haut-Brion
Vieux Château Certan

19+
Ausone
l’Eglise-Clinet
Haut-Bailly
Lafite Rothschild
Lafleur
Latour
Palmer
Rauzan-Ségla
Trotanoy

19
La Conseillante
Domaine de Chevalier rouge
Léoville-las-Cases
La Mission Haut-Brion
Montrose
Mouton Rothschild
Pontet-Canet

18½+
Alter Ego de Palmer
Beauséjour Duffau-Lagarrosse
Branaire Ducru
Canon
Clos du Jaugueyron Margaux
Clos Fourtet
Le Dôme
l’Evangile
La Fleur Pétrus
Grand Puy Lacoste
d’Issan
Léoville Barton

18½
Les Astéries
Brane Cantenac
Ducru Beaucaillou
Giscours
Hosanna
Léoville Poyferré
Lynch Bages
Nénin
Pavie Macquin
Smith-Haut-Lafitte rouge
Troplong Mondot

18+
Beau-Séjour Bécot
Les Carmes Haut-Brion
Le Carré
Clos du Marquis
La Fleur Morange
Gazin
Haut Batailley
Langoa Barton
Larcis Ducasse
Pape Clément rouge
Pichon Longueville Comtesse
Phélan Ségur
Du Tertre

18
Calon Ségur
Clinet
Durfort Vivens
La Dominique
Figeac
Quintus

Het merendeel van deze wijnen zal na release op onze speciale Bordeaux 2015 pagina te vinden zijn. Wordt vervolgd.

Sunday, April 24, 2016

Bordeaux 2015, lekker droog.

Als verwachtingen hooggespannen zijn kan het alleen maar tegenvallen. Maar in het geval van Bordeaux 2015 viel dat nogal mee. De oogst van 2015 is een zeer goede oogst die schitterende wijnen heeft opgeleverd. Dat is de kortst mogelijke conclusie na een week lang vele piepjonge 2015’s proeven.

Denis Durantou met zijn dochter Constance
Château l'Eglise-Clinet, Pomerol.

Voor de numerologen onder ons is het handig te onthouden (en misschien dat het ook wel complot-denken oproept), het rijtje grote wijnjaren deze eeuw: 2000, 2005, 2010, 2015. Lekker kort door de bocht, zo ontbreekt 2009 natuurlijk, maar goed, aan de borreltafel kan hiermee gescoord worden. Anderen wijzen op de magie van oogstjaren eindigend op 5, ook leuk, maar nog lastiger vol te houden.

Thierry Valette met de zeer levendige,
speelse Clos Puy Arnaud 2015.

Op onze strooptochten langs de châteaux op linker- en rechteroever troffen we veel blije gezichten. Het is dan zaak om tóch wat zure vragen te stellen. Dat moet je overigens niet doen als je met de marketeer van het château aan het proeven bent, want die zit daar niet op te wachten. Maar als je proeft met de wijnmaker kan het wel. En de regel is simpel: hoe beter de wijn, hoe kritischer en eerlijker de wijnmaker. Die kan het zich veroorloven.

Zeer droog groeiseizoen
Het groeiseizoen was erg goed, zeker aan het begin. De lente was warm en droog met een probleemloze bloei en aansluitend een goede en gelijkmatige vruchtzetting. De basis was gelegd. Daarna volgde een warme en vooral zeer droge zomer waarin zich gestaag kleine, geconcentreerde druiven ontwikkelden, met een stevige, dikke schil.

Ontvangst in stijl op Château Nénin, Pomerol.

Naarmate de zomer voortduurde sloeg de angst toe dat het misschien wel iets té droog zou zijn: de wegblijvende regen begon tegen het einde van juli tot waterstress te leiden. Door gebrek aan water blokkeren de processen in de plant – door het stilvallen van de fotosynthese stokt ook de verdere ontwikkeling van de druiven.

Waterstress kan onder meer tot onrijpe en daarmee te harde tannines leiden; voor de wijnmaker een punt van aandacht tijdens de vinificatie – verderop meer hierover. Diepgravende oude stokken hebben het minst snel last van waterstress. En ook de stokken op ‘koudere gronden’ (klei, rechter oever) zijn in het voordeel.

Maar gelukkig bleek de angst grotendeels onnodig, de weergoden waren 2015 opnieuw goed gestemd: eind juli en begin augustus regende het. Met bakken kwam het water uit de lucht. De processen in plant en druif kwamen snel weer op gang en zorgden voor een vlotte en gelijkmatige véraison, het verkleuren van de druiven.

Nicolas de Bailliencourt vertelt over zijn Gazin 2015.

Augustus was minder warm, met af en toe een bui, en vooral de koelere nachten hebben ervoor gezorgd dat de verder rijpende druiven voldoende frisheid behielden, iets wat goed te proeven was in de meeste van de jonge wijnen.

Het resultaat van deze hemelse zomer: een wijngaard rijk gevuld met hoogwaardig fruit. De maand juni is het meest bepalend voor de grootte van de druiven: het droge warme weer betekende zoals gezegd kleinere druiven. De opbouw van fenolische stoffen die de basis voor de tannines vormen vindt vooral in juli plaats, en met het aanhoudende mooie weer die maand is ook dat proces goed verlopen.

Regen in noordelijke Médoc
Aan het einde van het seizoen, begin september, werd het opnieuw even spannend: er was, met de oogst in zicht, regen op komst. Plaatselijk zo bleek. Het natst werd het in de noordelijke Médoc, vooral in de zogenaamde Bas-Médoc, ten noorden nog van Saint-Estèphe. En hoe zuidelijker je komt in de Médoc, hoe minder je erover hoorde. In Margaux was het al vrijwel geen issue meer, en in de Graves al helemaal niet. Ook op de rechter oever heeft regen rond de oogst geen rol gespeeld.

François Despagne geeft college over biologisch wijnmaken.
Een wijnmaker om te bezoeken. Château Grand Corbin Despagne.

Waar het regende zogen dorstige planten zich vol water, waardoor in de druif dilution optrad, verdunning, verwatering. Als opgezwollen druiven dan ook nog barsten is het einde zoek, dan slaat de rot toe en moet er direct geoogst worden om erger te voorkomen. Dit scenario heeft zich gelukkig niet voltrokken.

Want dankzij de kwaliteit – lees: stevigheid – van de druiven bracht het water geen schade toe: de druiven barstten niet. In de noordelijke Médoc heeft de regen daarom alleen het moment van oogsten wat beïnvloed: in enkele dagen onttrekt de plant het water ‘terug’ van de druiven, waarna deze weer in vorm zijn en er geoogst kan worden. En uiteraard verdampt een hoop van het water in een paar dagen.

Château Lafleur 2015 en Pensées de Lafleur 2015, Pomerol.

Ook is het zo dat beter gelegen en beter beheerde wijngaarden beter af zijn: denk aan goede drainage, maar ook aan de mate van natuurlijkheid van de wijngaard. Een wijngaard met gras en diep gravende wortels heeft meteen al twee voordelen: het gras absorbeert en drinkt het water, en het resterende water komt minder snel bij de dieper gelegen wortels. In een kale wijngaard met oppervlakkige wortels zuigen de planten zich meteen vol water… met alle gevolgen van dien.

Enfin, overal in Bordeaux is uiteindelijk onder vrij tot zeer ideale omstandigheden geoogst. En daar sta je dan met je zure vragen. Was er dan echt niets om over te mopperen? Nou, misschien toch.

Tanninen en zuren
Met het proeven van de vele primeurs viel van alles op: bijvoorbeeld dat vrijwel alle wijnen à point zijn, los van stijlverschillen. Echt groene of serieus overrijpe (jammy) wijnen kom je niet tegen. En het viel op dat 2015, ik zei het al, vaak een mooie frisheid heeft. En dat het fruit zo uitbundig en aantrekkelijk is. Maar ook, en daar komt ie: dat in enkele gevallen de tannines behoorlijk dominant zijn. Waarom is dat?

Het zit ’m in de zelfbeheersing van de wijnmaker. Don’t push your luck. Bij een mooi jaar als 2015 is het voor sommigen – blijkbaar – te verleidelijk om toch nèt wat later te oogsten, en om bij de vinificatie toch iets meer concentratie en structuur na te streven. Wellicht om dit jaar die monumentale wijn te maken die de concurrentie doet verbleken? Geen goed plan.

Olivier Bernard en Rémi Edange zetten de 2015's klaar
bij Domaine de Chevalier, Pessac-Léognan. Gaaf.

Bordeaux 2015 is rijk, met veel suikers en dus veel alcohol. Een eigenschap van alcohol is dat het tijdens de vergisting tannines aan de druif onttrekt. Als je dan ‘te hard aan de wijn werkt’ – dat is: de inweking te veel stimuleert door bijvoorbeeld te enthousiast rémontages toe te passen – onttrek je te veel tannines aan de druiven. En niet alleen aan de druiven: tannines worden door de alcohol ook onttrokken aan nieuw hout. De vaak gehoorde logica om juist bij een rijk jaar als 2015 meer nieuw hout te gebruiken, omdat zo’n rijke wijn het zou kunnen hebben, pakt in feite averechts uit: de alcohol zuigt de tannines uit het nieuwe hout. Het resultaat is bepaald geen feest.

Juist daar vind je de verschillen. Ik zoek naar de beheersing, de elegantie, de transparantie. Natuurlijk horen de tannines in deze baby-wijnen aanwezig zijn, maar ze moeten wel goed zijn, rijp zijn, en zeker niet pijnlijk drogen in de mond.

Blandine de Brier Manoncourt, Château Figeac.

Ook over de zuren valt nog iets te zeggen. Zoals opgemerkt hebben de meeste 2015’s een mooie frisheid, maar diegenen die de oogst uitstelden – wat wellicht leek te kunnen met deze topdruiven in hun stevige schil – zagen de zuurgraad van hun druiven rap dalen. Een wijn boet dan in aan frisheid, en kan minder evenwichtig en energiek overkomen.

Bordeaux 2015 groot jaar
Maar laat duidelijk zijn: uiteindelijk zijn dit werkelijk kanttekeningen in de marge. Het grote verhaal is een mooi verhaal over een super seizoen, en schitterende wijnen. We hebben zoveel moois geproefd dat het lastig is de lijst met aanraders binnen de perken te houden.

Vieux Château Certan, Pomerol. Kom maar door.

Het jaar 2015 was ook het jaar van Paul Pontallier, directeur van Château Margaux die een week voor de start van de primeur-week overleed, veel te jong. Zijn laatste wapenfeit: de briljante, zeer verfijnde Margaux 2015. Pontallier heeft aan deze wijn nog volop kunnen meewerken. Ook de zeldzame witte Margaux is heel bijzonder. Sowieso is Margaux een appellation met veel schitterende wijnen dit jaar.

Zuidelijker, in de Graves, heeft de oogst onder zeer goede omstandigheden plaatsgevonden en zijn er werkelijk grootse wijnen gemaakt. Hetzelfde geldt voor Saint-Emilion en Pomerol. Maar ook in de noordelijke Médoc, waar de regen het einde van het seizoen enigszins bemoeilijkte, zijn erg goede wijnen gemaakt. De resultaten zijn hier alleen wat wisselender.

Nicolas Thienpont presenteert zijn 2015's.

Over prijzen gaan we het nog hebben. Maar gesteld dat de Bordelais wijze besluiten nemen dan is Bordeaux 2015 een zeer aantrekkelijk jaar om te kopen. Hierna zullen nog wat postings verschijnen met de grootste aanraders, met korte proefnotities.

Tuesday, May 12, 2015

Bordeaux 2014 - The Wonder Year

Het is 12 mei 2015, de proefweek in Bordeaux is al weer een dikke maand geleden en nog steeds is er geen verslag op dit blog. Wat zal ik zeggen: dit blog, ooit zo levendig, is toch eigenlijk al geruime tijd overleden? Het is niet vol te houden, zo'n blog. Wat ik ook kan zeggen: drukte. Slecht verhaal. En ook: er staat al zo enorm veel op internet over Bordeaux 2014, moet ik daar nou echt wat aan toevoegen?

Misschien niet. En beperk ik mij tot mijn jaarlijkse bijdrage aan Winelife. Eind mei (2015) komt ie uit met het verslag. Dat ik een kleine maand geleden schreef dus het zal al wel wat verouderd zijn. Hoewel, de beschrijving van het groeiseizoen en de lijst met aanraders, die blijven actueel.

Enfin, bij deze verwijs ik u dus graag naar het uitgebreide artikel in Winelife, en verder natuurlijk naar Bordoverview en naar het uitgebreide aanbod - met aanraders - op de speciale Bordeaux 2014 pagina. Daar moet u het maar even mee doen.

Het goede nieuws: dat scheelt u ook weer tijd. En mij ook.

Monday, January 5, 2015

Napa Valley wines… and earthquake!

Dwayne Perreault — Notwithstanding its influence on the world wine market, Napa Valley is quite small, stretching less than 50 kilometers from cooler Carneros in the south to the much warmer Castiloga in the north. Yet there is astonishing variety here: nearly 150 different soil types stretch along this corridor, which is never more than eight kilometers wide.

I had a few appointments to meet some quality producers, where I was able to taste a wide variety of wines. On August 18th, I had lunch with Bruce Cakebread, President of Cakebread Cellars. The business began in 1973, when brother Jack, owner of Cakebread’s Garage in Oakland, purchased a neighbouring ranch in Rutherford and planted vines. Bruce joined on as winemaker from 1979-2002, when he was promoted to President and now oversees all operations.


Bruce Cakebread, President of Cakebread Cellars

The Cakebreads are known to be a culinary family; they regularly hold wine dinners in three different venues on their property. So we sat down in their Pecan Patio for a lovely four course lunch accompanied by seven different wines.

First was the Napa Valley Sauvignon Blanc 2009, dry with very little fruit, nice mouth feel and medium high acidity. I was surprised that a five year old Sauvignon was holding so well, so we opened a 2013. It was fresher with more citrus notes, but less complex. The 2009 has actually aged better than many Sancerres, though whether Sancerre should be aged is another topic in itself.

The Napa Valley Chardonnay 2009 is a lovely wine, with white fruits and a sultry pepper, opulent with a thick texture and oaky overtones which linger in the long aftertaste.

It’s not Napa, but the Annahala Ranch Pinot Noir 2012 from the Anderson Valley had nicely balanced light red fruits, very Burgundy-like and accompanied our roasted Wild King salmon superbly. Bruce noticed my Burgundy reference and opened a bottle of the Two Creeks Pinot Noir 2012, also from Anderson Valley, to show the difference between the two. This was richer and darker with a bit more tannic grip; I think it would be perfect for game birds.

Finally, the Howell Mountain Dancing Bear Ranch 2007. The flagship wine is predominantly Cabernet Sauvignon, with a bit of Merlot and Cabernet Franc. A very well structured wine, now in its prime, very dark and rich with strong but fully integrated tannins, extremely good.

So convivial was our lunch with Bruce that we suddenly realized we were running late for our second visit, with Trefethen Vineyards. Bruce had his staff call his neighbour, just 10 kms or so away in Oak Knoll, to let him know we were on our way.


The historic Eshcol winery at Trefethen Vineyards was structurally damaged by the earthquake

Eugene Trefethen bought the abandoned Eshcol winery in 1968, and the family replanted the vineyards and refurbished the 19th century old wooden, gravity-flow winery, which reminded me a bit of Château Lynch-Bages. His son John produced Trefethen’s first commercial wine in 1973, and the Trefethen 1976 Chardonnay was named ‘Best Chardonnay in the World’ at the Gault Millau World Wine Olympics just six years later.

We first tasted the Riesling 2013. Oak Knoll is cool enough to produce white wines of character, and this Riesling is dry, mineral and crisp with hints of lime. The Harmony Chardonnay 2012 is lighter and one would say fresher than Cakebread’s, less expressive perhaps but a fine culinary wine for fish dishes.

As for the reds, the Cabernet Sauvignon Reserve 2007 has an extremely dark and rich attack with a leaner aftertaste. The tannins are not overly strong and tend to be noticed in the back of the mouth. The Dragon’s Tooth 2011 is an interesting wine, mostly Malbec with a bit of Petit Verdot and Cabernet Sauvignon. It’s very full and dark, somewhat tarter and greener than the Cabernet Sauvignon, though some bottle aging will no doubt smoothen the edges.

We did not sample the flagship wine, the HaLo Cabernet Sauvignon, but the Late Harvest Riesling was a nice way to end our tasting. An unctuous wine with extreme fruit: lime, peach, pear and apricot.

Back in San Francisco six days later, the earthquake hit. Since it happened at 3:20 a.m., I slept right through it. My girlfriend however woke up, and said not only was the bed shaking, she could hear the timbers of the house creaking as the foundation was rattled.


Vintners Collective in Napa after the earthquake

I returned to Napa just two days later. It was astonishing to see the destruction. Entire facades had crumbled and huge cracks had rendered buildings unsafe. Over a million dollars worth of vintage bottles had fallen from the shelves of wine shops and libraries and broken, the wine simply circling down the drain. Many wineries had stacked full barrels collapse and fall upon each other. Unfortunately, several estates including Trefethen’s historic Eshcol winery, were structurally damaged. The price tag for all this destruction is over $400 million.

My last visit was with a younger and smaller business. Keplinger Wines was set up in 2006 by husband and wife DJ Warner and Helen Keplinger. Helen had been making wines in Priorat the previous two years, and came to California looking for good Grenache. Rhône grape varieties are still not common in Napa, so they source their grapes from excellent high elevation sites in Amador County at the Sierra Foothills.

I was very impressed with their Lithic 2012, a Grenache-Mourvèdre-Syrah blend. The wine is both rustic yet refined, with concentrated dark fruits and a silky aftertaste. Equally impressive was the Diamond Bar 2012, 100% Syrah from 25-30 year old vines. It’s the very first vintage and they only produced 90 cases. Hopefully there will be more, as it is a truly upright, powerful wine.

Wednesday, June 11, 2014

Tasting for Handboek voor de moderne wijnliefhebber

Dwayne PERREAULT — Together, wine writers Harold Hamersma and Nicolaas Klei have sold more than one million books in the Netherlands. On May 9th, they launched a new book they have co-authored: Handboek voor de moderne wijnliefhebber (Handbook for the modern wine lover) is now on the shelves.


Nicolaas Klei and Harold Hamersma, photo by Vinorious.com

The event took place at Brasserie van Baerle in Amsterdam, where sommelière Patricia Verschelling combined a flight of seven wines chosen from the cellar by Hamersma and Klei, with culinary creations by the kitchen. Here are some of the highlites:

Our first wine was a Petit Chablis 2012 from Domaine Lavantureux, successfully combined with a scallop in an oyster beurre blanc sauce. I might say that this was a big Petit Chablis, very expressive with a mineral character, I expect very good wine for the money.

The second wine was an amazing Weissburgunder 2012 from Weingut Paulinshof, Mosel. This was paired splendidly with a tartlet of scallops and polenta, zucchini, candied lemon and curry. I found in this case the food gave the wine an extra dimension, perceived as a lemon rind in the mouth, sharp and pleasant.

The Bandol ‘Révolution’ 2009 from Domaine de la Tour de Bon was a very nice combination for a leg of lamb with a caviar of eggplant and anchovies, and the Madeira Verdelho, 10 years old from Barbeito, accompanied the Capriolo and Stichelton cheeses perfectly. I have previously posted on the wines of Barbeito.

Finally, the Muscat de Beaumes de Venise 2010 from Domaine des Bernardins was a true champion, the best specimen of its kind I have tasted. Super rich with unctuous cherry, apricot and peach flavours, yet not in any way cloying. a lighter Muscat. It went very well with a Tarte aux Cérises.

Friday, May 9, 2014

Bordeaux 2013 aanraders deel 4

Onlangs sprak ik een klant die een hoop groenigheid vreesde in de 2013 Bordeaux's. Ik heb hem verteld dat die vrees ongegrond is, voor het merendeel van de wijnen althans, en zeker voor dat deel wat ik tot de aanraders reken. Blijft de vraag waarom het dit jaar wel meevalt met onrijpe tonen.

In de volgende WINELIFE Magazine die uitkomt staat ons Bordeaux 2013 verslag. Laat ik daaruit één alinea aanhalen: "Het wat vroeger plukken heeft tot een aantrekkelijk neven-effect geleid: veel wijnen hebben een mooie frisheid. De oplettende lezer vraagt zich nu af of de druiven wel rijp waren. Het antwoord luidt: ja, in de meeste gevallen wel. En dat was weer een neven-effect van het feit dat de druiven veelal klein waren, met een dunnere schil. En die waren wat sneller rijp dan gebruikelijk."

Vandaar. Weinig groene tonen dus in de 2013's - wel die aantrekkelijke frisheid. In deze laatste posting pak ik het hele gebied ten zuiden van Bordeaux samen: Graves, in casu Pessac-Léognan, en Sauternes.

PESSAC-LÉOGNAN ROUGE

De aanraders staan in willekeurige volgorde.

1. Domaine de Chevalier rouge 2013
Dat ik gisteren in Restaurant Lastage met Olivier Bernard zijn rode Chevalier 2011 heb gedronken heeft er niets mee te maken dat ik de rode 2013 nu als een van de aanraders naar voren schuif. Ik doe dat omdat de wijn opnieuw, zoals ieder jaar eigenlijk, op mijn lijstje staat. Dit is een echte 2013 geworden, in de goede zin. De wijn is rank met pit en aantrekkelijk fris en wat zoetig fruit, en in de afdronk voeren weer levendige zuren de boventoon. Klinkt goed, en dat is het ook. De rode Chevalier is voor mij altijd een wijn met een mooie gelaagdheid, met transparantie, precisie. Maar dat klinkt eigenlijk al veel te technisch, het is vooral altijd overtuigend, met veel gezond fruit.

2. Les Carmes Haut-Brion 2013
Zeer vermeldenswaardig om z'n aantrekkelijke fruit, z'n licht-pittige sap, z'n natural beauty. Soepel en lenig, een wijn die zichzelf is en waaraan, zo komt het althans over, niet geduwd en getrokken is. Opvallend goede pers in Frankrijk, van Bettane & Desseauve: "Vin remarquable, complet, avec un velouté de texture qui lui donne un petit avantage sur la plupart de ses pairs, grande longueur, réussite majeure." - de wijn krijgt zelfs dezelfde rating als La Mission Haut-Brion.

3. Brown rouge 2013
Donker en verleidelijk, met een hint chocolade zelfs. Niet buitengewoon bijzonder, maar wel très bien fait, vriendelijk en ronduit all-round.

4. De Fieuzal rouge 2013
Sappig en vrij klassiek en met een mooie frisheid. Ook geen enorm opvallende verschijning, maar goed.

5. Pape Clément rouge 2013
Voor het tweede jaar op rij een aanrader. Vóór 2012 had ik niet zo veel met Pape Clément, die toen naar mijn smaak te veel met make-up was dichtgesmeerd, maar de laatste jaren is de wijn een stuk eleganter. Bij deze Pape Clément is z'n mooie fruit core dan ook bijkans zichtbaar, of beter gezegd voelbaar. Mooi fruit. En een ingetogen houttoon, passend ook bij Pape Clément.

6. Smith Haut Lafitte rouge 2013
Ook deze wijn bezit zo'n mooie kern van zoetig, verleidelijk fruit. De wijn is wel wat minder zacht, de textuur is heftiger en iets drogend ook aan het eind. Vrolijker word ik dan weer van de hartige mineraliteit in z'n afdronk. Deze minder soepele, meer gestructureerde wijn is duidelijk bedoeld voor de wat langere termijn.

7. Haut Bailly 2013
Stoere, masculiene 2013, stevig gebouwd, stevige tannines, tikje boers in de zin van verre van gelikt, pure ruige stijl, klassiek, recht voor z'n raap, eerlijk. Zonder meer voor de lange termijn. Speciale vermelding ook voor de tweede wijn La Parde de Haut-Bailly, een soort sappige, meer vriendelijke variant van de Grand Vin, zeer aantrekkelijk.

PESSAC-LÉOGNAN BLANC

Aanraders staan in willekeurige volgorde.

1. Domaine de Chevalier blanc 2013
Voor mij het mooiste droog wit van 2013. Intense, gelaagde, transparante wijn met veel spanning. Mooie zuren, redelijk strak (in deze zeer jeugdige fase); zinderende, geweldige wijn! Als je één Blanc op de lijst zet, dan zou ik deze aanraden.

2. Carbonnieux blanc 2013
Zacht, licht, fris en liefelijk. Goed droog én tegelijk tamelijk tempting. Mooie balans, value for money. Ik sprak de wijnmaker gisteren die liet weten dat ze het prachtige etiket wat gaan 'opstrakken'. We houden ons hart vast.

3. Smith Haut Lafitte blanc 2013
Volstrekt andere stijl. Vol, rond en zacht en eigenlijk best sexy, en een beetje zoetig ook. Deze wijn wordt door menigeen zeer gewaardeerd, en terecht. Hoewel ik zelf voor nummer 1 zou kiezen. Of het liefst nog voor allebei (of voor alledrie).

SAUTERNES

Als rood het moeilijk heeft ruikt zoet wit z'n kansen. Denk aan 2007 en aan 2011. Heus terecht. En in 2013 ook wel, maar echt niet over de breedte. Een hoop Sauternes mist spanning en diepte, maar dat zal misschien meer aan de domeinen liggen dan aan het jaar. Want zo'n heftige aanval van schimmel in de nazomer, dat kan Sauternes natuurlijk juist heel goed gebruiken.

Aanraders staan in willekeurige volgorde.

1. d'Yquem 2013
Close to perfection. Ongelofelijk mooi, super delicaat, uiterst evenwichtig. Perfectie als een stuk van Bach, plus verleiding van de piano van Chopin, wat moet ik hier nog meer over zeggen. Ik was zeer onder de indruk van deze wijn en er staan ook twee uitroeptekens in m'n schrift.

2. Guiraud 2013
Veel frisheid, heel natuurlijk, en komt net iets minder zoet over dan z'n soortgenoten. De wijn mist hier overigens niets, het geheel heeft enkel meer fraîcheur. Vrij delicate Sauternes en heel soepel bewegend, truly natural. Misschien wel de beste prijs-kwaliteit-verhouding.

3. Rieussec 2013
Vet-zoet en met pit, zelfs nog een iets scherp randje. Harmonieuze en uitgesproken wijn.

4. La Tour Blanche 2013
Mooie kruidige zoetheid met veel diepte. Verleidelijke wijn met goede balans van frisheid en licht tropische elementen.

5. Doisy-Daëne 2013
Ranke wijn, soepel en lening, veel frisheid. Zeer drinkbare Sauternes.

6. De Fargues 2013
De Fargues heeft het ook allemaal. Superieure Sauternes die ook weer heel ongeforceerd delicaat intens fris puur overkomt, om alle bijvoeglijke naamwoorden maar even op een hoop te gooien. Deze 6 Sauternes-notities voeg ik wat later toe, om precies te zijn op 13 mei, en gisteren, 12 mei, is De Fargues uitgekomen. Ik keek wel op van de prijs, die ligt erg hoog, en is ook enorm gestegen ten opzichte van voorgaande jaren.

Climens heb ik helaas niet geproefd. Maar die zou ik bijna (of eigenijk helemaal) durven aanraden op basis van ik van die wijn weet. En helemaal als je de vrij vriendelijke prijs meerekent. Coutet vond ik tenslotte ook plezierig, wel vrij licht.

Enfin, dit waren als laatste de aan te raden Sauternes. Ik zou zeggen: 2013 is in ieder geval een jaar om ook een kistje fijne Sauternes in te slaan.

Voor wie het trouwens nog niet wist, de Bordeaux 2013 primeurs zijn ook te koop.

Wednesday, May 7, 2014

Bordeaux 2013 aanraders deel 3

Het is voorbij, althans zo goed als: de nogal rustige Bordeaux 2013 campagne. Gisteren kwamen de laatste belangrijke wijnen uit, Ducru-Beaucaillou, Pichon Longueville Comtesse etc. en nu is het nog wat nadruppelen van wat onbelangrijke laatkomers. In deze 3e posting misschien wel de meest tot de verbeelding sprekende sub-regio van Bordeaux: Pomerol. En ook al hebben we het hier over 2013, toch zijn er al verschillende Pomerols uitverkocht.

POMEROL

Ook deze aanraders staan in willekeurige volgorde!

1. Vieux Château Certan 2013
In mijn notitie-boekje staan 2 uitroeptekens bij deze wijn. Frusterend ook, want Vieux Château Certan is lastig te krijgen. Zeker het jaar 2013 waarvan zo weinig is gemaakt. Er werd hier slechts 24 hectoliter per hectare geoogst, en onze kleine allocatie is dan ook al uitverkocht.

De 2013 is licht en levendig, met fijne zuren. Een elegante drinkwijn zonder ook maar een spoortje hardheid. Aanlokkelijk, mineralig, tender, zacht-kalkig, super balans en heel puur. Alexandre Thienpont zegt kernachtig: "silky, fruity and balanced", voor de komende 15 tot 20 jaar. Al ben je knap als je hier zo lang van af kunt blijven.

We vroegen Thienpont met welk jaar hij 2013 zou willen vergelijken. Dat was 1963, alleen heeft het château toen geen wijn kunnen maken. Met de techniek en vooral de kennis en inzichten van vandaag is die wijn wel gemaakt.

Omdat de "Grand Vin", Vieux Château Certan dus, altijd zo lastig te vinden is, en bovendien niet goedkoop is, is het goed om ook de 2e wijn van dit château onder de aandacht te brengen: La Gravette de Certan. Hiervan wordt nog minder gemaakt. Maar z'n obscuriteit heeft in dit geval ook een voordeel: er wordt minder naar gezocht. Veel mensen kennen het niet eens, ook omdat ze het nooit hebben gezien.

Toen ik Thienpont vertelde dat wij op dit moment met La Gravette 2010 werken reageerde de doorgaans ingetogen wijnmaker uitgelaten. De Gravette 2010! In zijn ogen "by far the best Gravette ever made" en beter dan menig jaargang van de Grand Vin en hij noemt een hele reeks jaren waarvan de Vieux Château Certan het niet haalt bij deze Gravette. Waaronder de 2013. Doet u uw voordeel hiermee, we hebben nog wel een paar kistjes Gravette 2010 staan.

2. La Pointe 2013
Verleidelijk fris-fruitige neus. Soepel, sappig en straightforward. Aangename Pomerol, redelijk licht. Well done heb ik er ook nog bijgeschreven. Dit is fijne Pomerol voor een heel vriendelijk bedrag.

3. Vray Croix de Gay 2013
Uitgesproken wijn, 4 hectare, van dezelfde eigenaar als Siaurac (Lalande-de-Pomerol). De Vray Croix de Gay is van een heel ander kaliber dan de vorige wijnen, dit is uitgesproken donker, vol, en rijp. Denk aan verleiders als zwarte koffie en pure chocolade. Gestructureerde wijn voor de langere termijn, met pittige edoch rijpe tannines.

4. Fugue de Nénin 2013
Heel direct puur paarsrood fruit, heel sappig en een beetje zoet. Natural en ongeforceerd. Light chalky texture. Gaat niemand zich een buil aan vallen, maar wel plezier aan beleven!

5. Beauregard 2013
Weer zo'n lekkere 2013! Al hebben ze veel moeten weggooien: hier is slechts 18 hl/ha geoogst, heel weinig dus. Dit is een typische, dus karakteristieke 2013: een echt lichte Pomerol. Veel frisheid, heel soepel en sappig. Fijne wijn, net als vorig jaar. Het domein oefent met agriculture biologique en de puurheid van deze wijn lijkt dat ook wel te verraden.

6. Gazin 2013
Gazin is andere koek. Stoer, stevig, goed geproportioneerd, een droog gespierde jongeling. Stenig sap op een goede structuur. Serieuze wijn voor de wat langere termijn.

7. La Conseillante 2013
Soms is La Conseillante geweldig, soms is de wijn 'gewoon goed'. En dat is ie dit jaar. Bij de eerste kennismaking - neus in glas - komt de wijn een tikje gelikt over. Wat cederhout, wat bramen, verleidelijk paars... en dat zet dan vriendelijk door en bouche. Hoewel, na een vrij zachte start komen ook kiezelige tannines en tintelende zuren door, heel goed. Al blijft de wijn vooral soepel, en zeker niet hard. Een echte drink-Pomerol, lekker prikkelend sap, met een goede frisheid ook. Ik denk dat dit breed gewaardeerd zal worden.

8. Mazeyres 2013
Mazeyres is geen wijn van hoge ratings, daarvoor valt ie net te weinig op. Dit is het mooie meisje van om de hoek. Niet meer, maar ook niet minder. Geen make-up, geen gedoe. Ranke wijn met veel soepel en iets zoet sap. In de league van eenvoudige wijnen kom ik veel tegen wat saai is, of geforceerd, onnatuurlijk, of uit evenwicht. Zo niet Mazeyres. Dit is wat het is, en het is puur en lekker.

9. Le Gay 2013
Als ik mijn proefnotitie lees dan lijkt ie eigenlijk best wel op die van Vray Croix de Gay hierboven. Met een uitroepteken ook, een aanrader dus. Er staat dat de wijn donker is, stevig ook maar soepel. Dat ie diepte heeft en ook best dik is, maar dat de fraîcheur goed is, en dat ik het een mooie wijn vind. Zusje La Violette heb ik helaas niet geproefd, daar is nog minder van maar dat is ook al uitverkocht. Van Le Gay is er nog een beetje.

10. La Fleur de Gay 2013
Niet dat ik voor deze wijn op de barricaden ga staan, maar ik noem 'm wel even. Vooral omdat ik wel blij werd van de bakken vol gezond zoetig fruit die in deze wijn zitten. Lekker.

11. L'Evangile 2013
Geweldige wijn! Een van de mooiste Pomerols die ik proefde. Het begint in de neus met prikkelend zoet-fris fruit, heel energiek. In de mond valt meteen de intensiteit van deze wijn op, dit heeft veel! Wat in deze fase overigens in strakke lagen en compact op elkaar zit, met forse maar mooie zuren. De tannines zijn er, goed rijp. Heel mineralige wijn met veel frisheid. Geweldig en harmonieus geheel met een lang bijkans stenig einde. Grote klassieker voor de langere termijn. Top!

12. l'Eglise Clinet 2013
Nu we toch bezig zijn, dit is nog zo'n topper. Met een heel ander karakter. Waar l'Evangile nobele trekken heeft is dit ruiger. Super levendig en ook zo'n wijn die van begin tot eind klopt. Zichzelf is. Krachtig sap, hartig, met een textuur waarin je wilt happen. Niet uit te spugen. Jammer dat ook hier weer zo weinig van is. Geldt ook voor de opwindende 2e wijn, La Petite Eglise (de logica om deze wijn alleen op magnum uit te brengen ontging mij dan ook een beetje, hoewel ik het wel een leuk idee vind). Voor wie iets met dezelfde esprit wil kopen zijn daar de zeer betaalbare Les Cruzelles (Lalande de Pomerol) en Montlandrie (Castillon). Maar pas op: het zal niet lang duren voordat ook deze wijnen uitverkocht zijn.

13. Trotanoy 2013
Spannende wijn, als altijd. Voor mij dit jaar net wat overtuigender dan Lafleur-Pétrus, die ik ook mooi vond. Qua stijl zitten we in de hoek van l'Evangile: mooie intensiteit, goed paars fruit, en daaronder serieus gestructureerd. Dit is een prachtig gezond geheel, met goede frisheid ook - een aanrader dus.

14. Petrus 2013
Le Pin kon dit jaar niet geproefd worden, Jacques Thienpont vond de wijn er nog niet klaar voor. Petrus was er wel klaar voor. De 2013 is vrij ingetogen, vergeleken met eerdere jaren. De wijn geurt heel natural en uitnodigend, het fruit is levendig paars-rood, proeft ook zo, waarna de tannines gaan prikkelen en tintelen, die vervolgens weer oplossen, zoals het hoort, en zoals het ook gebeurt als ze goed rijp zijn. Mooi evenwichtig en puur geheel, delicaat. Er volgt dan een lange afdronk die duidelijk gedomineerd wordt door fruit, rood fruit. Fris rood fruit, dat talmt, heel lang. Erg gaaf.

Thursday, May 1, 2014

Bordeaux 2013 aanraders deel 2

Een Riedel Bourgogne-glas met daarin gegoten de Beaune 1er cru Les Boucherottes 2011 van David Butterfield binnen handbereik. Met die fijne brandstof ga ik het tweede deel van mijn Bordeaux 2013 aanraders te schrijven. Over Saint-Emilion 2013, 10 aanraders. Bijna alle prijzen zijn uitgekomen de laatste 2 weken, dus daar zeg ik dan ook wel eens wat over, in het kader van de koopwaardigheid.

SAINT-EMILION

Deze aanraders staan weer in willekeurige volgorde!

1. Cheval Blanc 2013
Voor mij de mooiste premier cru "A" van de rechter oever. Grote klasse. Ook hier is maar de helft gemaakt van wat er normaal wordt gemaakt. Maar dat is nog altijd meer dan bij Quinault l'Enclos, de biologische proeftuin van Cheval Blanc en een van mijn favoriete betaalbare wijnen. De 8 hl/ha die men daar heeft kunnen oogsten was zodanig beschadigd door de hagel dat er helemaal geen Quinault l'Enclos van is gemaakt.

Terug naar Cheval Blanc, waar men een luttele 18 hl/ha heeft geoogst. Paars-bramige neus, waarna de wijn rank-fris binnenkomt, jong fruit. Met pittige zuren. Goed pittig, zonder hardheid. Strak, klassiek, intens, en rijp. Zo zie ik het graag. Alleen de prijs van deze wijn, die - samen met die van Ausone - weer overal bovenuit steekt. Lastig. Le Petit Cheval in dezelfde league, dus ook erg gaaf.

2. Angélus 2013
De 1er cru "A" met het minst uitgesproken terroir. Zegt men. En zie je misschien ook wel, ligt wat meer in de vlakte. Maar de wijn houdt zich dit jaar niet op de vlakte. Ik vind Angélus niet altijd een succes, maar dit jaar wel. Ik noteerde "goed in z'n soort" (moderne Bordeaux). Het begint met een zwufje hout en meteen daarna is daar die stevige, pittige, geconcentreerde en nogal expressieve wijn die ook nog eens goede zuren bezit en daardoor qua balans klopt. Het zit er bij deze wijn ook niet opgeplakt, nee het zit er allemaal diep in. Angélus is ook erg aan de prijs, sinds de promotie naar de "A" club, dat is dan jammer. De Lalande-de-Pomerol La Fleur de Boüard vond ik trouwens ook goed, uit dezelfde stal, zoals ook uit de naam blijkt.

3. Clos Badon Thunevin 2013
Ieder jaar gaan we op bezoek bij Thunevin, misschien ook wel omdat het zo'n gastvrij huis is met een lekkere lunch. Van de Thunevin-range vind ik eigenlijk ieder jaar de Clos Badon de leukste wijn. Geen hemelbestormer maar gewoon goed en lekker, zit fijn in elkaar en als je dit na 5 jaar opentrekt word je vast heel blij. Lekkere donkere wijn, veel bramen, frisheid ook, en best soepel.

4. Beau-Séjour Bécot 2013
Ondanks een wat moeizame discussie met de overigens enorm aardige wijnmaker over het onderwerp biologisch produceren weten ze hier steeds weer een zeer toegankelijke, best verleidelijke wijn te maken, met zoet-zuivelig-kalkig fruit en vriendelijk lachende zuren. Best wel licht, mooi in lijn met het karakter van 2013. Het is niet mega-spannend maar wel heel lekker.

5. Canon-la-Gaffelière 2013
Steekwoorden: rank, pit, paars, energiek, goed, stenig. Allemaal positieve zaken. Derenoncourt op z'n best, kom maar door. Tegenovergesteld van laf. Expressief juist, met veel frisheid. Gave wijn! Ik denk dan ook wel de link met Domaine de Chevalier te zien. Dat transparante van deze wijn.

6. Clos Fourtet 2013
En dit heeft dan weer wat meer sex appeal. Dit is het hazelnoot-mooie meisje van de klas. Die donkerte en dat jong-vlezige. Mooie prikkelende textuur, pittig sap, ook wat stenig maar in beheerste mate, mooie balans. Hier op de rechter oever werd in 2013 wat mij betreft beter werk verricht dan op de linker oever, waar dezelfde eigenaren in Moulis ook een bekend domein bezitten.

7. La Tour Figeac 2013
Oef dit komt ook heel soothing binnen! Zacht en breed en met chocolade erbij. Het fruit is heel uitbundig en rijp (komt dat omdat het biologisch is, dat het eerder en beter rijpt, zoals ook bij Pontet Canet?). Onderscheidende wijn, met name door z'n onbesuisde fruit, alsof het helemaal geen 2013 was.

8. Fonroque 2013
Nog een biologische Bordeaux. Dit zit aan de andere kant van het spectrum. Heel rank, lenig, fris. Heel droog, ingetogen en stenig, en pittig ook. Wat meer een lastpak, maar wel een lekkere dan. Lekker fel en energiek.

9. Grand Corbin Despagne 2013
En nog een die biologisch is. In een wat moderner jasje. Hout valt op in de neus, maar er is veel fruit en frisheid. Toegankelijk en soepel. Heel wat wijn voor z'n geld.

10. Fonplégade 2013
Weer bio. Zit eigenlijk een beetje in dezelfde hoek. Zoetig fruit met aangename frisheid. Best stevig maar niet hard. Ik heb niet zo veel opgeschreven bij deze wijn, maar er staat wel een uitroepteken bij. Vergeet niet dat de meeste geproefde wijnen helemaal niet in dit overzicht terechtkomen.

Deze 10 Saint-Emilions gaan live, op 1 mei 2014, en dan volgen nog Pomerol en Graves. Het is duidelijk: met 10 aanbevelingen is de Saint-Emilion-lijst niet heel lang. Maar wel heel overzichtelijk.

Wednesday, April 16, 2014

Bordeaux 2013 aanraders deel 1

Ja, ze zijn er: de Bordeaux 2013 aanraders! Het lijkt of we collectief zijn vergeten dat een van de mooiste eigenschappen van wijn de variatie is...

Terroir, Wijnmaker en Oogstjaar, zie daar de drie belangrijkste factoren die aan de basis staan van variatie. Alledrie betekenisvol. Door hele jaren als "slecht" af te doen, doen we de wijn, maar ook onszelf, tekort. Zeker voor een gebied als Bordeaux, waar voor de betere en beste wijnen geldt dat de twee overige factoren - Terroir en Wijnmaker - ook in de mindere jaren dik in orde zijn.

Sterker, dankzij de enorme kracht van de factor Wijnmaker zijn veel wijnen dit jaar verrassend te noemen. Lang niet allemaal, maar ik heb wijnen geproefd die me enorm verrasten, die me raakten en blij maakten.

Aan Alexandre Thienpont van Vieux Château Certan vroegen we met welk jaar hij 2013 zou willen vergelijken. 1963 zij hij, alleen heeft VCC toen geen wijn gemaakt. Met de techniek en vooral de kennis en inzichten van vandaag is die wijn wel gemaakt. Gelukkig is die Vieux Château Certan wel gemaakt zou ik zeggen, een geslaagde Pomerol van een intelligent wijnmaker met voldoende middelen om - bijvoorbeeld, en zoals nodig in 2013 - in rap tempo te oogsten.

Zoals ik ook in mijn vorige posting schreef: het probleem van 2013 is veel meer dan alleen kwaliteit. Het zijn ook de prijzen, en ook de zeer lage opbrengsten. Zelden is er zo weinig gemaakt in een jaar. Normaal zou dat de prijs doen stijgen, maar de markt verwacht een prijsdaling.

Velen zullen zeggen omdat het een slecht jaar is. Ik zeg liever dat we voor lichtere jaren, drinkjaren zogezegd, minder willen betalen dan voor monumentale jaren als 2010 die we straks nog met onze kleinkinderen kunnen drinken.

In deze posting de aanraders van de Médoc, per appellation, en dan in willekeurige volgorde. Let op dat er ook allerlei wijnen juist niet bij staan.

MARGAUX

1. Brane Cantenac 2013
Verleidelijk fruit met wat zoetheid en vooral ook pit. Daaronder een goede basis van kalkachtige tannines. Aantrekkelijke en evenwichtige Margaux, eigenlijk heel verleidelijk. Regelmatig opnieuw geproefd deze wijn, en steeds weer enthousiast.

2. Du Terte 2013
Karakter en ras vallen op. Dit is niet in elkaar gezet, dit is Du Tertre, langzamerhand een steady overperformer van de appellatie. Het terroir verloochent zich niet! Minder easy dan de Brane, pittig sap, eigenlijk best een serieuze wijn met een goede structuur. Prijs van Du Tertre is heel acceptabel en bovendien weinig buil aan te vallen - goed voor plezier de komende 10 jaar. Ook Giscours kan genoemd worden, en zeker ook de Sirène de Giscours die heel geslaagd is dit jaar!

3. Palmer 2013
Vol-stevig, zacht én krachtig. Fijne tannines. Pittig en puur. Bramen, ceders. En kiezels en stenen. 10 hectare in 1 dag geoogst in een race tegen de rot! Alter Ego is de 'fruitvariant' van deze wijn, nu al lekker eigenlijk. Het vrezen is alleen voor de prijzen van deze wijnen...

4. Margaux 2013
Hoe verrassend. De top van Margaux, hangt tegen bio aan. Ook hier in no time (of is het nood time?) geoogst. Wat opvalt in Margaux is de verleidelijke elegantie. Enerzijds is de wijn intens, met mooie donkerte, rijpe bramen, sap met een rank-lenige structuur. Minder dik, maar wat een frisheid! En laat ik ook de Pavillon noemen, mede dankzij zeer strenge selectie goed geslaagd.

5. Rauzan-Ségla 2013
Tweede spectaculaire release op rij! Serieuze prijsdaling voor een wijn die kwalitatief zeer op niveau is! Prijs van de 2013 ligt zelfs ruim onder die van 2008 en dat is in de campagne nog niet eerder vertoond. Rauzan-Ségla is een stoere Margaux met heftig pittig fruit en vrij stevige basis - maar de wijn leeft! Net zoals de 2012 is de 2013 opnieuw een goede koop.

6. Clos du Jaugueyron 2013
In een jaar als 2013 wordt er door de meeste châteaux gechaptaliseerd: er wordt suiker aan de most toegevoegd om 'voldoende' alcohol in de uiteindelijke wijn te krijgen. Clos du Jaugueyron is een van de weinige domeinen waar ook dit jaar geen chaptalisatie is toegepast. En dat past bij de stijl van hun wijn, waarbij het gaat om puurheid, om natuurlijkheid. Op Clos du Jaugueyron wordt biodynamisch gewerkt, en hun wijnen komen inderdaad super natural over. En enorm levendig en energiek. Dat geldt voor zowel de Margaux als de Haut-Médoc. Bij beide wijnen valt lenigheid en frisheid op, dit is Bordeaux op zijn meest 'verteerbaar'. De Margaux is in deze fase nog wat meer gesloten, de Haut-Médoc spreekt al, verleidt al. Deze wijn heeft een zachte textuur, is sappig en mineralig, en heeft zoals gezegd een zeer aangename frisheid.

SAINT-JULIEN

6. Léoville-las-Cases 2013
Spectaculaire wijn! In mijn top 3 van de beste wijnen van het jaar. Steeds als ik denk aan wat ik mooi vind aan 2013 komt deze wijn in m'n hoofd. En dit heeft toekomst! Dit is een van de 2013s die lang zullen meegaan. Ik schrijf over uit mijn boekje: Paars en breed. Zachtste LLC ooit geproefd. Dan rolt tapijt van structuur uit [whatever that may be]. Super. Prachtige brede kern. Zeer mineralig. Fruit blijft heel aanwezig. Super balans en puurheid. En zo stuitert dat nog even door.

7. Clos du Marquis 2013
Die andere wijn van hetzelfde domein. Van wijngaarden meer landinwaarts, bij Poyferré (geen favoriet van mij). De notitie lijkt wel wat op de voorgaande, alleen blijf ik wat meer beheerst. De Clos du Marquis is in alle opzichten mooi en evenwichtig, maar is ook echt wat lichter dan gebruikelijk. Zonder waarde-oordeel, dat is het jaar. Dit zie ik mezelf drinken in een restaurant, in 2020.

8. Léoville Barton 2013
Absolute valuer sûr, en altijd betaalbaar. Dit is zo'n adellijke klassieker, bescheiden in presentatie, groot in prestatie, waarvan je ieder jaar een kist zou willen hebben. Breed kalkig fruit, goede mineralige textuur, paars en donker. Stevige wijn, wat gesloten (uiteraard zou ik bijna zeggen). Evenwichtig en fris einde. Voor de middellange tot lange termijn. Goed.

9. Ducru-Beaucaillou 2013
Gepolijster dan de Léovilles, de Ducru-Beaucaillou. Maakt een zeer verzorgde indruk na de LLC. En ook of ie al meer 'klaar' is, om gedronken te worden. Zachtvolle textuur, aantrekkelijk vol sap. Mooi maar tegelijkertijd wat minder opwindend dan de LLC. De Croix de Beaucaillou vind ik ook geslaagd. Wat commerciëler qua stijl, wat je ook ziet aan de fles; verleidelijke wijn met levendig fruit.

10. Branaire Ducru 2013
Stapje omlaag in vergelijking met de vorige wijnen, maar toch een wijn die er voor mij uit sprong. Donker, iets oaky, veel ceder. Mooi gelaagde wijn (iets wat je minder tegenkomt in 2013).

11. Langoa-Barton 2013
Een lichtere Langoa, in lijn met het jaar. Duidelijk lichter ook dan broer Léoville. Expressief rood fruit, sappig en natural. Open, sprekende wijn met wederom een aantrekkelijke fraîcheur. Goed.

PAUILLAC

12. Latour 2013
Was dit de mooiste wijn van het jaar? Misschien wel, alleen is ie niet te koop. Pas over vele jaren. Deze wijn heeft het allemaal, het maximaal haalbare dit jaar. Het fundament dat ook de LLC heeft, maar on top enorm verleidelijk en bijkans uitbundig vol-paars fruit. Schitterend! Ook de Forts de Latour is erg mooi, hoe verrassend.

13. Pontet-Canet 2013
Hors catégorie. Misschien nog wel meer dan in andere jaren. Laat buurman Mouton wat mij betreft in de schaduw staan, en dus kan ik Pontet-Canet niet duur vinden. Opvallend rijp paars fruit, en vooral daarmee anders dan de meeste andere wijnen dit jaar. Biologisch rijpt beter, is de kort-door-de-bocht verklaring. Super sappig expressief bijna zoetig, en bijna romig fruit. Ik heb grote moeite met uitspugen. Onder het fruit een fijne structuur. Maar... de notitie blijft weer teruggrijpen op dat ongrijpbaar lekkere fruit. Doe maar een kistje!

14. d'Armailhac 2013
Lekkere wijn uit de Mouton-stal. Paar keer geproefd, beviel me steeds goed. Niet voor de lange termijn. Een van de vrolijkste Bordeaux's die ik heb geproefd.

15. Grand Puy Lacoste 2013
Zoals een Grand Puy Lascoste hoort te zijn: klassiek en wat gesloten. Maar ook stenig en fris. En gezond en puur, evenwichtig. Over 5 à 10 jaar is dit heel gaaf, let op mijn woorden.

16. Pichon Longueville Comtesse 2013
Met deze wijn maak je kennis 'mooi vanuit de basis', want die is goed, dat verraadt z'n klasse. En om die basis danst sappig aantrekkelijk fruit. M'n notitie is niet zo uitgebreid, maar ik heb goede herinneringen aan deze wijn. Opvallend detail: gemaakt van 100% cabernet sauvignon, en van slechts 13 hectoliter per hectare, en dat is helemaal niets.

17. Lafite Rothschild 2013
Wijn voor intellectuelen, en dat bedoel ik in positieve zin. Dit is zo duidelijk nog niet klaar, en hier hebben ze zo duidelijk niet hun best gedaan om een zo verleidelijk mogelijk sample te presenteren. Dit is ongegeneerd klassiek-strak, met hoge zuren, een lastpak eigenlijk, maar heel precies en in z'n soort klopt het. Je proeft hier een onaffe schets van iets moois wat in de toekomst gaat ontstaan. Als deze knop zich over 10, 15 jaar gaat openen zullen we nog wat meemaken. Nu weinig verleiding, maar dit is volstrekt authentiek.

SAINT-ESTÈPHE

18. Calon-Ségur 2013
Mijn favoriet dit jaar van deze appellation, op de voet gevolgd door Montrose. Mooi aan deze wijn is z'n transparante gelaagdheid, ja zo zou ik het willen noemen, heel prikkelend. Moderne klassieker met toch de nadruk op klassiek. Pittig paars fruit. Overtuigt.

19. Capbern-Gasqueton 2013
Dit blijft een ongelofelijke wijn voor z'n geld. Duidelijk afkomstig uit dezelfde stal. Expressief fris-kalkig fruit, wat zuivelig, sappig, goede zuren, natuurlijk en ongeforceerd geheel. Voor bijna geen geld. Ongewoon sterke prijs-kwaliteit verhouding.

20. Montrose 2013
In de vergelijking net wat 'massiever' dan de Calon-Ségur, maar ik mag deze wijn niet massief noemen, want dat is ie niet. Zit wel meer dicht, en is daarmee ook lastiger te doorgronden. Dit is wel de meest St-Estèphe-achtige St-Estèphe van de grote St-Estèphe's die ik heb geproefd. Veel potentie, dit is gebalde kracht, hier gaat nog veel uitkomen. Dit heeft voor mij meer eigenheid (en is ook ruiger, minder gepolijst) dan Cos d'Estournel, maar die is te duur en raad ik niet aan. La Dame de Montrose is ook zeer geslaagd!

De volgende postings gaan over de rechter oever en over de Graves. Dus wordt vervolgd. Het aanbod krijgt langzaamaan vorm op www.bordeaux-2013.nl.

Monday, April 7, 2014

Bordeaux 2013, a plea for a light (and affordable) claret

Time to dust off the blog.

I'm writing this with a glass of Giscours 2007. One of my last bottles of this difficult vintage. Plenty of famous years to choose from here, but I've clearly too often picked a 2007 already...

I'm a lover of light reds, and I love Bordeaux. Thus a 'classic' lean vintage like 2007 is something that makes me happy. When looking for a Bordeaux in a restaurant, I look for 2007 because it's truly a vintage to drink. With that attractive freshness. Exactly like this delicious Giscours.

Well, it's clear where I'm heading at: 2013! Another light Bordeaux vintage. And what a negative sentiment around this year!


Horse in a newly planted l'Evangile vineyard, Pomerol 4 April 2014

Of course, 2007 was too expensive, and it looks like 2013 might be going to be too expensive as well. To me the biggest issue with 2013 is not the quality, it is the price.

Something strange in the logic? No, a lighter vintage - even if you dig it - should simply be more affordable. Because these are drinking wines, just as a Chinon, a Villages Bourgogne or a supple Jura.

Early approachable drinking wines should also be financially approachable. For the grands vins de garde it is okay to pay a bit more, and we will drink those monumental wines with our children.

So, I really hope that the prices will be good! That they will come down significantly and match this lovely vintage.

I should be more precise: this difficult vintage in which we see a number of lovely wines. Unfortunately we have tasted many failures as well. That's the downside of a difficult vintage. At the same time: it make it much easier to pick out the good wines!


Relaxed tasting at Château Haut-Brion, 31 March 2014

This year our list with offers will be shorter than in the previous years, and we will use the coloured "P"s again (yellow, orange and red) to pick out the most interesting primeurs.

In this posting I will not dive into the details of the 2013 growing season, you can read about that everywhere on the internet. But I do want to share with you what was discussed at Château Margaux. Thibault Pontallier, son of Paul Pontallier, presented his Pavillons, and the grand vin.

Like all others he told about the sudden rot that attacked the berries towards the end of September, as a result of tropical (warm and humid) weather. There was no choice but to harvest fast, very fast, with a huge team of pickers.

Pontallier told about technical ripeness - the amount of built up sugars - and phenolic ripeness - the ripeness of skin and pips. Without the latter one can end up with a wine that has green, vegetal tones.


Early shoots at Latour, in conversion to biodynamics, 3 April 2014

What was harvested in 2013 was ripe in a phenolic sense. Thanks to a warm summer, but also thanks to the fragility of the fruit, the thinner skin - in its turn the result of the difficult start of this vintage during the flowering. Technically the grapes were less ripe than in a 'great vintage': the sugar levels weren't that high yet.

That's why most châteaux practiced chaptalisation. Adding sugar "to improve the balance of a wine". It is in fact quite a harmless method, especially when practiced in a reserved manner. At the same time: there are also winemakers that still didn't chaptalise in 2013.

Pontallier stressed the beautiful freshness of the 2013, to which I fully agreed. Mainly the result of early picking, he stated. Upon my suggestion to always pick a bit earlier he said that the team at Margaux had been discussing exactly that. Good news perhaps for future vintages...

In my next posting I will highlight our favourite wines - I already put these on Twitter last week. My favourites are always the elegant, unforced wines. From winemakers who followed the vintage characteristics.

Winemakers who tried to squeeze something 'grand' out of this delicate fruit simply missed the point. I suggest they look for another profession.

To be continued...

Tuesday, September 10, 2013

"Onbeschoft lekkere natuurwijn"

Aldus de introtekst van een artikel van Harold Hamersma over onze Jura's. Het enthousiasme waarmee Hamersma afgelopen zaterdag in de NRC over de Jura schrijft herkennen we. Dat hebben we namelijk zelf ook.

Want stel je voor: je bent Bourgogne-liefhebber, en je komt er dan achter dat op een afstand van slechts 80 kilometer ten oosten van de Bourgogne - op dezelfde breedtegraad - ook wijnen worden gemaakt van de Bourgogne-druiven pinot noir en chardonnay! Dat maakt nieuwsgierig.



Naar de Jura dus. Maar er is meer wat die nieuwsgierigheid opwekt. Namelijk dat de 'bio-beweging' in Frankrijk nergens sterker is dan in de Jura. En dat er - en dat is toch een soort bonus - nog meer druivensoorten voorkomen dan alleen pinot noir en chardonnay. Namelijk savagnin voor wit, en poulsard en trousseau voor rood.

Het NRC-artikel van Hamersma (pdf) gaat vooral over deze laatste twee druivensoorten. Waarvan door Pascal Clairet (Domaine de la Tournelle) en Raphaël Monnier (Ratapoil) inderdaad 'onbeschoft' lekkere lichtrode wijnen worden gemaakt.

Raphaël Monnier's Par Là is inmiddels uitverkocht, zo gaat dat met zo'n artikel. We hadden ook maar beperkt voorraad van deze wijn, want Ratapoil is een heel klein domein. Maar geen paniek, ook Pascal Clairet maakt een poulsard, de L'uva Arbosiana, die net iets lichter is dan de poulsard van Monnier. Ook van deze wijn is de voorraad klein (en neem van ons aan: ook deze L'uva is onbeschoft lekker, zie ook de lofrede van Christophe Rocour over deze wijn).

En diegenen die juist iets van Aardrijkskunde-leraar Raphaël Monnier willen drinken (op zich een goed plan): we hebben wel nog de Va Donc, een spannende, mineralige, open chardonnay. Geen nieuw hout, maar dat kom je sowieso weinig tegen in de Jura. De Va Donc is delicaat, zuiver en origineel, en drinkt enorm lekker.

Is de Jura duur? Nee hoor, de meeste Bourgognes zijn stukken duurder. En als je kijkt naar de kleinschaligheid, en naar de lage rendementen ten behoeve van de kwaliteit van de wijn, is de enige conclusie dat hier value for money wordt gemaakt. Weinigen die dit weten echter, en de wetenden doen daar hun voordeel mee.

Thursday, August 15, 2013

Sherry, the least understood wine?

Dwayne Perreault — Sherry has an image problem in the Netherlands. It's largely remembered as something grandma used to sip in the evening, or put in her trifle. Is it joining Madeira and Marsala, respectable fortified wines now largely denigrated to wines you cook with? Quality wines are meant to be drunk.

It wasn't always this way. Historically, sherry was a popular drink in Holland. I worked for a while at Wijnkelder Brouwersgracht, an original cellar dating from the 17th century. Up until the 1980s, it was a storage and tasting place for sherries. But today, the average bottle of sherry in the Netherlands costs €5-7 and is bought in the supermarket. These wines do not represent the artisanal nature, the quality and diversity of styles that distinguish true sherry.

I was in Jerez recently, and had the opportunity to visit three bodegas. I will not spend time here discussing how sherry is made. What I want to illustrate is the amazing range of styles of wines, and their culinary possibilities. During tastings, my hosts were fond of suggesting food combinations, and it is my belief that if sherry will enjoy a renaissance in the Netherlands, then restaurants must lead the way!

Bodegas Tradicion
I first visited Bodegas Tradicion. This relatively young house was formed in 1998 yet only produces aged sherries. This is facilitated by buying in wines from other producers, an established practice in the industry. Two sacas (the process of drawing off of wines from each barrel) are performed traditionally by hand per year, leading to an annual production of about 13,000 bottles, half intended for the domestic market.


In Jerez, aged sherries whose blend have a minimum average age of 20 years are designated VOS, or Very Old Sherry. Blends with a minimum average age of 30 years are designated VORS, or Very Old Rare Sherry.

— Our tasting began with the VORS Amontillado, with an actual blend averaging 45 years. Sweet dried figs and prunes in the nose but the taste is dry, nutty with slightly smokey notes. This goes well with salty foods – jamon iberico, sardines, just use your imagination.
— The VORS Oloroso has a more oxidised character, thicker and richer with some dark fruits. Recommended with meats, stews and pork roasts.
— The VORS Palo Cortado, bright gold in its glass, has a finer nose containing caramel and dried fruits. More refined, lighter in the mouth with outspoken, salty bitters. A good accompaniment for shellfish, foie gras, soups and gazpacho.
— The VOS Pedro Ximinez is lighter than most PX's, remarkable in that it has acidity with yet a soft texture and the typical dark raisins. Perfect with blue cheeses, reduction sauces, foie gras, beef dishes and yes, ice cream.

Bodegas Gonzalez Byass
Gonzalez Byass is famous the world over for Tio Pepe, the world's most commercially successful sherry. This is obviously a much bigger company, yet very much worth visiting, as nobody seems to understand better the importance of marketing sherry in this day and age. I might add that the wines were surprisingly good, and I was guided by the very knowledgeable Claire Henderson.


A visit to any sherry bodega is like travelling back in time. The smell of oxidised wines permeates through the old butts into the building. At Gonzalez Byass, parts of the old bodega are a museum.

— The Fino Tio Pepe has a pale gold colour, a brioche nose and is lively and light on the palate, dry with bitter almonds. Good with ham, white cheeses, seafood, paella and sushi.
— The AB Amontillado Seco starts off as Tio Pepe, then is put through the solera. Lots of hazelnuts (characteristic of Palomino) in the nose and mouth, light oxidation with just a hint of sweetness (3 gm/l). Goes well with artichokes or curries.
— The VORS Apostoles Palo Cortado – the only one in the world with PX (10%) – has the typical Amontillado characteristics, nutty but the PX gives it a hint of dates and figs. Silky in the mouth, good with foie gras and patés.

Bodegas Hidalgo la Gitana
The next day I drove to the nearby seaside town Sanlucar de Barrameda to visit Bodegas Hidalgo la Gitana, where I was met by Javier Hidalgo, who drew samples straight from the barrel with his venencia. Finos that have been aged in Sanlucar benefit from a slightly cooler climate and seabreeze which allows flor to be active all year, and are called Manzanilla, currently the most popular style of sherry in Spain and exclusively produced in Sanlucar.


— Hidalgo’s famous Manzanilla La Gitana is slightly salty yet fresh, with camomile and almond bitters. Many seafood matches, from cod to calamares to pulpo.
— The Manzanilla Pasada is a rare style, mostly exported to the UK and USA. More smokey in the nose, with a lot more hazelnut in the taste.
— The VORS Amontillado Viejo has a very rich caramel aroma and is delicious, fresher and lighter than others I've tried. A wonderful aperitif, if you ask me.
— Finally, the VORS Palo Cortado Viejo is sublime, smooth and actually fresh in the mouth, one of the most amazing sherries I have tasted. According to Javier Hidalgo, this bottle would cost about €55 in London, "but this is nothing. These wines have been oak aged for 15 or more years. Each old cask, empty, costs €1000. New casks are cheap."

He continued to illustrate the challenge sherry producers have always had to face, though he spoke while laughing: "Imagine you have a car factory and you produce 300 cars per year. But you can only sell 100 per year, and must wait 3 years before you can sell the other 200. What kind of business is that?"

It’s the kind of business that keeps sherry lovers smiling. But more people need to discover what Manuel Gonzalez Gordon called "the Noble Wine".